مجسمه متشکرم کد 112 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از کلمات نیست. گرچه همین توانایی برقراری ارتباط کلامی بود که بشر را از دیگر جانداران متمایز کرد و در جایگاهی برتر نسبت به طبیعت قرار داد، اما ذهن آدمی چنان توانا و شگفت‌انگیز است که به هیچ حد و مرزی قناعت نمی‌کند. انسان همواره کوشیده است تا دایره‌ی امکانات و تجربه‌های خود را گسترش داده و مسیر تکاملش را ادامه دهد. از دیرباز میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی سبب شده تا انسان تخیل، خلاقیت و مهارت‌هایش را درهم آمیزد و از دل این پیوند، هنر را به‌عنوان زبانی تازه برای بیان مفاهیم خاص و عمیق خلق کند. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی، صنایع دستی، هنرهای نمایشی و سمعی‌ـ‌بصری، همگی بازتاب میل جاودانه‌ی بشر به یافتن معنایی زیبایی‌شناسانه در زندگی‌اند. یکی از کهن‌ترین و کامل‌ترین تجربه‌های هنری بشر، آفرینش فرم از خاک و گل است؛ تجربه‌ای که در آن انسان توانسته اشیایی بیافریند که با زبان تخیل و زیبایی، مفاهیم والایی را منتقل می‌کنند. اشیا نه تنها می‌توانند یادگار ماندگاری از خاطرات، احساسات و لحظات زندگی باشند، بلکه تجسمی از عواطف مشترک انسانی محسوب می‌شوند. شاید همین روایت، راز نهفته در پشت پرده‌ی مجسمه‌های «ویلو تری پرگاس» (Willow Tree Parguas) باشد؛ آثاری که خالق آن با نبوغ و ظرافت هنری، بخشی از قصه‌ی مشترک زندگی انسان‌ها را برگزیده و در قالب مجموعه‌ای از مجسمه‌های اصیل و ماندگار ارائه کرده است. این مجسمه‌ها تجربه‌ی عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، رویاپردازی، کار و بسیاری دیگر از لحظات حیات انسانی را در خود جای داده‌اند و با هنرمندی تمام، آنها را در قالب پیکره‌های کوچک و نمادین مجسم کرده‌اند. همین ویژگی باعث شد که مجسمه‌های ویلو تری پرگاس به‌سرعت جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های دنج زندگی مردم جهان بیابند. راز ماندگاری این آثار در زبان جهانی و بی‌کلامشان نهفته است؛ زبانی تمثیلی و ساده که بدون نیاز به واژه‌ها، عواطف و حالات مشترک بشری را بازمی‌نمایاند. این مجسمه‌ها قصه‌ی شادی‌ها و رنج‌های زندگی را از طریق زبان استعاری بدن روایت کرده و ارزش‌هایی چون گرمای آغوش، لذت کتاب‌خوانی، پیوند با طبیعت و زیبایی، دوست داشتن و دوست داشته شدن را به فضای صمیمی خانه‌های ما هدیه می‌کنند. به همین دلیل، مجسمه‌های ویلو تری پرگاس نه تنها به‌عنوان آثار هنری، بلکه به‌عنوان روایتگر احساسات مشترک بشری شناخته می‌شوند؛ آثاری که بی‌صدا اما پرمعنا، با زبان هنر از دل انسان‌ها سخن می‌گویند.