مجسمه معجزه کد 33 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست. گرچه همین تواناییِ ارتباط کلامی بود که آدمی را برتر از طبیعت و دیگر جانداران ساخت، اما ذهن انسان آن‌چنان توانمند و شگفتی‌آفرین است که به هیچ چیز بسنده نمی‌کند. او همواره در تلاش بوده است تا دایره‌ی امکانات و تجربه‌های خود را گسترده‌تر و کامل‌تر سازد. از دیرباز میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی، انسان را به ترکیب تخیل، خلاقیت و مهارت‌های گوناگون کشانده است. همین نیاز ذاتی سبب شد تا هنر، چونان زبانی تازه و جایگزین برای بیان مفاهیم خاص و عمیق انسانی پدید آید. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی و صنایع‌دستی، تا هنرهای سمعی‌ـ‌بصری و دیگر شاخه‌های هنری، همگی بیانگر میل انسان به مواجهه‌ای زیبایی‌شناسانه و متفاوت با زندگی هستند. یکی از کامل‌ترین تجربه‌های هنری بشر، پرداختن به خاک و گل و آفریدن اشیائی است که از دل آنها، با زبان زیبایی و تخیل، مهم‌ترین مفاهیم انسانی به تصویر کشیده می‌شود. چنین اشیائی می‌توانند بخشی از خاطرات، احساسات، عواطف و تجربه‌های ماندگار ما را در خود جاودانه کنند. شاید همین راز پنهان در پسِ مجسمه‌های “ویلو تری پرگاس” (Willow Tree Parguas) باشد. آفریننده‌ی این مجموعه با هوشمندی و نگاهی هنری، بخشی از داستان‌های مشترک زندگی انسان‌ها را برگزید و آنها را در قالب مجسمه‌هایی ناب و ظریف به نمایش گذاشت. عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، رویاپردازی و تلاش، عناصر مشترکی هستند که او با دقت و زیبایی در کالبد این آثار جا داده است. شاید به همین دلیل باشد که این مجسمه‌ها به سرعت جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های دنج زندگی انسان‌ها باز کردند. ایده‌ی اصلی آنها نه‌تنها در صنعت مجسمه‌سازی جایگاهی نو یافت، بلکه داستانشان در سراسر جهان شنیده شد؛ بی‌آنکه ضرورت باشد همه‌ی مردم زبانی یکسان برای درک‌شان داشته باشند. این مجسمه‌ها با بیانی استعاری و زبانی ساده، حالات و عواطف مشترک انسانی را روایت می‌کنند؛ روایتگر شادی‌ها و رنج‌ها، نزدیکی و جدایی، امید و سکوت. در قالب زبان بدن به تصویر می‌کشند: گرمای یک آغوش، لذت کتاب‌خواندن، تماشای طبیعت، زیبایی دوست داشتن و دوست داشته شدن. چنین است که هنر آنها به خلوت‌خانه‌ی امید و آرامش انسان راه می‌یابد.