مجسمه همیشه کد 97 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست. درست است که همین توانایی ارتباط کلامی، انسان را از دیگر موجودات زنده متمایز کرد و او را بر طبیعت و جانوران برتری بخشید، اما ذهن بشر آن‌چنان نیرومند و شگفت‌انگیز است که هیچ‌گاه به یک شکل از بیان قناعت نمی‌کند. انسان همواره می‌کوشد دایره‌ امکانات و تجربه‌های خود را گسترده‌تر کند. میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی، قرن‌هاست انسان را به ترکیب تخیل، خلاقیت و مهارت‌های بی‌پایانش کشانده و همین شوق، موجب زایش هنر به عنوان زبانی جایگزین برای بیان مفاهیم عمیق و ویژه شده است. هنر در انواع گوناگونش همچون شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی، صنایع دستی و هنرهای سمعی و بصری، بازتابی از نیاز انسان به زیبایی‌شناسی و نگرشی متفاوت به زندگی است. در این میان، یکی از کامل‌ترین و ماندگارترین تجارب هنری بشر، تجربه شکل دادن به خاک و گل و خلق اشیائی است که با زبان نمادین زیبایی و تخیل، مهم‌ترین مفاهیم انسانی را منتقل می‌کنند. این اشیا می‌توانند یادگار خاطرات، عواطف و تجربه‌هایی باشند که برای همیشه در ذهن و زندگی ما پایدار می‌مانند. نمونه‌ای برجسته از این تجربه، مجسمه‌های «ویلو تری پرگاس» (Willow Tree Parguas) است. خالق هوشمند این آثار با نگاهی ژرف و هنرمندانه، قطعاتی از داستان مشترک زندگی انسان‌ها را برگزید و آن‌ها را در قالب مجموعه‌ای از مجسمه‌های ناب ارائه داد. او عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، رؤیاپردازی و تلاش را به‌عنوان بخش‌هایی مشترک از روایت زندگی بشر انتخاب کرد و با ظرافتی شاعرانه، همه را در قامت مجسمه‌هایی کوچک و تأثیرگذار تجسم بخشید. همین ویژگی‌ها سبب شد این مجسمه‌ها خیلی زود جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های صمیمی زندگی انسان‌ها پیدا کنند. ایده‌ اصلی این آثار در صنعت مجسمه‌سازی جایگاهی ویژه یافت و داستان آن‌ها در سراسر جهان شنیده شد، بی‌آنکه نیازی باشد مردم با یک زبان واحد سخن بگویند. مجسمه‌های ویلو تری پرگاس با زبانی ساده و تمثیلی، عواطف و احساسات مشترک بشری را بازآفرینی می‌کنند. آن‌ها حکایت شادی‌ها و رنج‌های زندگی را در کالبد حرکات و حالات بدن به تصویر می‌کشند: از گرمای آغوش و لذت خواندن کتاب گرفته تا مواجهه با طبیعت، تجربه زیبایی، دوست داشتن و دوست داشته شدن. این آثار، خلوت خانه‌ آدمی را به پناهگاهی آکنده از امید و معنا بدل می‌سازند.