مجسمه یادگاری کد 120 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از کلمات نیست. هرچند همین توانایی برقراری ارتباط کلامی بود که آدمی را از جانداران دیگر متمایز ساخت و او را در طبیعت به جایگاهی برتر رساند، اما ذهن انسان چنان پویا و خلاق است که به هیچ حد و مرزی قانع نمی‌شود. او همواره می‌کوشد دایره امکانات، تجربه‌ها و بیان اندیشه‌های خود را گسترش دهد و کامل‌تر کند. از دیرباز میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی، انسان را به سوی ترکیب تخیل، خلاقیت و مهارت‌های فردی سوق داده است. همین نیاز درونی باعث شد که هنر به عنوان زبانی دوم و جایگزین برای بیان مفاهیم عمیق و ویژه انسانی پدید آید. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی، صنایع دستی و هنرهای سمعی و بصری، همگی بازتاب میل انسان به تجربه‌ای زیبایی‌شناسانه و متفاوت از زندگی‌اند. اما در میان همه این تجربه‌ها، یکی از کامل‌ترین و ماندگارترین جلوه‌های هنری بشر، آفرینش آثار هنری با خاک و گل و شکل دادن به مجسمه‌هایی است که با زبانی ملموس و خیالی، پیام‌ها و احساسات انسانی را انتقال می‌دهند. اشیاء هنری می‌توانند خاطرات، یادها، عواطف و تجربه‌های شخصی ما را جاودانه سازند و در حافظه زندگی باقی نگه دارند. مجسمه‌های «ویلو تری پرگاس» (Willow Tree Parguas) نمونه‌ای روشن از همین نیاز انسانی برای بازآفرینی عاطفه و معنا هستند. خالق این مجموعه با درایت و ذوق هنری، بخش‌هایی از قصه مشترک زندگی انسان‌ها را برگزیده و آن را در قالب مجموعه‌ای از مجسمه‌های نمادین و چشم‌نواز به تصویر کشیده است. او مفاهیمی همچون عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، رویاپردازی و کار را انتخاب کرد و هنرمندانه در کالبد پیکره‌هایی کوچک و ظریف جان بخشید. همین ظرافت و زیبایی باعث شد که این مجسمه‌ها در زمانی کوتاه جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های آرام زندگی بسیاری از مردم جهان پیدا کنند. ایده اصلی چنین آثاری نه‌تنها مسیر نوینی را در صنعت مجسمه‌سازی گشود، بلکه داستان و پیام آن‌ها در سراسر جهان شنیده شد، بی‌آنکه نیازی به زبان مشترک گفتاری باشد. این مجسمه‌ها با زبانی استعاری، ساده و جهانی، زبان مشترک احساسات و حالات انسانی را بازگو می‌کنند. آن‌ها قصه شادی‌ها و رنج‌های زندگی را در بیانی بصری و احساسی منتقل می‌سازند؛ از گرمای یک آغوش گرفته تا لذت خواندن کتاب، از مواجهه با طبیعت و زیبایی گرفته تا تجربه دوست داشتن و دوست داشته شدن. همین ویژگی‌هاست که مجسمه‌های ویلو تری پرگاس را به بخشی از خلوت و امید در زندگی انسان‌ها تبدیل کرده است.