مجسمه پروانه کد 142 محصول امین کامپوزیت

مجسمه پروانه (Butterfly) زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست. هرچند توانایی برقراری ارتباط کلامی عامل برتری او بر طبیعت و دیگر جانداران شد، اما ذهن انسان چنان توانمند و شگفت‌انگیز است که هیچ‌گاه به یک حد ثابت قناعت نمی‌کند. او همواره در تلاش است دایره‌ی امکانات و تجربه‌های خود را گسترده‌تر و کامل‌تر سازد. قرن‌هاست که میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی، انسان را به سوی ترکیب تخیل، خلاقیت و مهارت‌های هنری سوق داده است. از همین رو هنر، به‌عنوان زبانی جایگزین برای بیان مفاهیم ناب و ویژه پدید آمد. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی، صنایع دستی و هنرهای سمعی و بصری همگی جلوه‌هایی از این تمایل انسان به نگاه زیبایی‌شناسانه به زندگی هستند. یکی از برجسته‌ترین تجربه‌های هنری بشر، شکل دادن به خاک و گل و خلق آثاری است که با زبان تخیل و زیبایی عمیق‌ترین مفاهیم انسانی را منتقل می‌کنند. اشیا و آثار هنری، گاهی چکیده‌ای از خاطرات، عواطف و تجربه‌های مشترک ما را در خود ثبت کرده و برای همیشه ماندگار می‌سازند. شاید راز ماندگاری و جذابیت مجسمه‌های «ویلو تری پرگاس» (Willow Tree Parguas) نیز همین باشد. آفریننده‌ی این مجموعه، با نبوغ و ظرافت هنری خاص خود، بخش‌هایی از داستان مشترک زندگی انسان‌ها را انتخاب کرده و آن‌ها را در قالب مجموعه‌ای کامل و منحصربه‌فرد از مجسمه‌های خلاقانه عرضه کرده است. او تجربه‌ی عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، دوری، خیال‌پردازی، کار و بسیاری دیگر از لحظات تکرارنشدنی زندگی را در مقام مفاهیم مشترک انسانی برگزید و با مهارت و زیبایی تمام، آن‌ها را در قالب مجسمه‌هایی کوچک و تأثیرگذار آفرید. همین پیوند عاطفی میان اثر و مخاطب بود که سبب شد این مجسمه‌ها به‌سرعت جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه و کنار زندگی خصوصی انسان‌ها باز کنند. ایده‌ی بنیادین این مجسمه‌ها به‌سرعت صنعت مجسمه‌سازی را تحت تأثیر قرار داد و داستان آن‌ها به هر نقطه‌ای از جهان راه یافت؛ بی‌آنکه نیازی باشد مخاطبان برای درک مفهوم آن‌ها از زبانی مشترک بهره بگیرند. این آثار با زبانی ساده، تمثیلی و جهانی، احساسات و حالات انسانی را بازگو می‌کنند و داستان رنج‌ها و شادی‌های مشترک بشر را در قالب زبان استعاری بدن و حالات انسانی به تصویر می‌کشند. گرمای یک آغوش، لذت خواندن کتاب، مواجهه با طبیعت و زیبایی، دوست داشتن و دوست داشته شدن، همه در دل این مجسمه‌ها نهفته است. آن‌ها با خود پیام امید را به خلوت خانه‌های انسان‌ها می‌برند و یادآور می‌شوند که هنر، زبان مشترک و ناب همه‌ی آدمیان است.