مجسمه ما سه نفریم کد 144 محصول امین کامپوزیت

مجسمه ما سه نفریم (We are Three) زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از کلمات نیست. گرچه همین توانایی گفت‌وگو و ارتباط کلامی بود که او را در میان موجودات زنده برجسته و برتر ساخت، اما ذهن آدمی آن‌چنان پرقدرت و شگفت‌انگیز است که به هیچ مرزی قانع نمی‌شود. انسان همواره می‌کوشد دایره‌ی امکانات و تجربه‌های خود را گسترش دهد و کامل‌تر کند. از دیرباز میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی، او را به عرصه‌ی ترکیب تخیل، خلاقیت و مهارت کشانده است. به همین دلیل، هنر به‌عنوان زبانی متفاوت و جایگزین برای بیان مفاهیم ویژه و عمیق انسان آفریده شد. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی و صنایع دستی، و همچنین هنرهای سمعی و بصری، همه و همه نشانگر عطش انسان برای داشتن نگاهی زیبایی‌شناسانه و متفاوت به زندگی هستند. یکی از کامل‌ترین و ماندگارترین تجربه‌های هنری بشر، شکل دادن به خاک و گل و آفرینش آثاری است که با زبان تخیل و زیبایی، مفاهیم عمیق انسانی را منتقل می‌کنند. چنین آثاری می‌توانند یادها، خاطرات، عواطف و برش‌هایی از زندگی را برای همیشه در ذهن و دل ما ماندگار سازند. این همان روح مشترکی است که در پسِ داستان مجسمه‌های «ویلوتری پرگاس» (Willow Tree Parguas) نهفته است. خالق این آثار با ذکاوت و نگاهی هنری، بخش‌هایی از قصه‌های مشترک زندگی انسان‌ها را برگزید و آن‌ها را در قالب مجموعه‌ای از مجسمه‌های زیبا و ناب خلق کرد. او مفاهیمی چون عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، رؤیاپردازی، تلاش و... را به‌عنوان عناصر مشترک زندگی بشر انتخاب کرد و با ظرافت و سلیقه‌ای بی‌نظیر آن‌ها را در قالب مجسمه‌هایی کوچک و تأثیرگذار جاودانه ساخت. همین ویژگی‌ها سبب شدند که این مجسمه‌ها به‌سرعت جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های دنج زندگی بسیاری از انسان‌ها باز کنند. ایده‌ی اصلی پشت این مجموعه در صنعت مجسمه‌سازی نیز الهام‌بخش شد و داستان آن‌ها به همه‌جای جهان رسید؛ بی‌آنکه نیازی به یک زبان مشترک گفتاری باشد. این آثار با بیانی ساده و تمثیلی، حالات و عواطف انسانی را برای همگان بازگو می‌کنند. آن‌ها قصه‌ی شادی‌ها و رنج‌های انسان را با زبانی استعاری و از خلال حرکات بدن به تصویر می‌کشند؛ از گرمای آغوش و لحظه‌ی کتاب‌خوانی گرفته تا مواجهه با طبیعت و زیبایی، لذت دوست داشتن و دوست داشته شدن. این مجسمه‌ها، روایت خاموش زندگی را به خانه‌ها می‌برند و در خلوت آدم‌ها، یادآور امید، عشق و آرامش می‌شوند.