مجسمه ما سه نفریم کد 145 محصول امین کامپوزیت

مجسمه «ما سه نفریم» (We Are Three) زبان برای انسان تنها وسیله‌ای برای بیان کلمات نیست. گرچه همین توانایی سخن گفتن و برقراری ارتباط کلامی، بشر را از میان تمام جانداران برجسته کرد و او را سرآمد طبیعت ساخت، اما ذهن انسان چنان پرتوان و خلاق است که هیچ‌گاه به کم قناعت نمی‌کند. انسان همواره در تلاش است تا دایره‌ی امکانات، تجربه‌ها و اندیشه‌های خود را گسترش دهد و کامل‌تر سازد. میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی، قرن‌هاست که بشر را به سوی ترکیب تخیل، خلاقیت و مهارت‌های هنری کشانده است و به همین دلیل هنر به‌عنوان زبانی جایگزین شکل گرفته؛ زبانی برای بیان احساسات، مفاهیم خاص و تجربه‌هایی که واژه‌ها به‌تنهایی از انتقال آن ناتوان‌اند. شعر و داستان، موسیقی، نقاشی، رقص، هنرهای تجسمی، صنایع دستی و هنرهای سمعی و بصری، همگی نشانه‌ای روشن از میل انسان به تجربه‌ای زیباشناسانه و متفاوت از زندگی‌اند. در میان این جلوه‌ها، مجسمه‌سازی یکی از کامل‌ترین و کهن‌ترین تجربه‌های هنری بشر به شمار می‌آید؛ تجربه‌ای که در آن گل و خاک به شکل اشیائی معنا‌دار در می‌آیند و با بیانی شاعرانه، عواطف، یادها و خاطرات انسانی را به شکلی ماندگار تبدیل می‌کنند. از همین نگاه است که داستان مجسمه‌های «ویلو تری پرگاس» (Willow Tree Parguas) آغاز می‌شود. هنرمند خالق این مجموعه با نگاهی عمیق و هوش هنری، بخش‌هایی از قصه‌های مشترک زندگی همه‌ی مردم جهان را برگزید و آن‌ها را در قالب مجموعه‌ای کم‌نظیر از مجسمه‌ها عرضه کرد. او تجربه‌هایی چون عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، رویاپردازی و کار را، که ریشه در زندگی همه‌ی انسان‌ها دارند، با نهایت ظرافت و زیبایی در قالب مجسمه‌های کوچک اما پرمعنا به تصویر کشید. همین سادگی و خلوص سبب شد که این مجسمه‌ها خیلی زود جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های دنج زندگی و تنهایی مردم باز کنند. ایده‌ی اصلی این آثار به‌سرعت در صنعت مجسمه‌سازی مطرح شد و داستانشان در سراسر جهان شنیده شد، بی‌آنکه نیازی به زبان مشترک کلامی باشد. این مجسمه‌ها با زبانی استعاری و تمثیلی حالات انسانی را بازمی‌گویند؛ گویای رنج‌ها و شادی‌ها، لحظه‌های آرامش و دلتنگی، گرمای آغوش، لذت خواندن کتاب، مواجهه با زیبایی طبیعت و حس عمیق دوست داشتن و دوست داشته شدن. «مجسمه ما سه نفریم» نیز در همین مسیر معنا می‌یابد؛ نمادی از پیوند عاطفی و تجربه‌ی جمعی انسان‌ها که با زبان بی‌کلام هنر، به خانه‌ی امید و خاطره‌ی آدم‌ها راه می‌یابد.