کتاب نمایش افسانه‌ای برای وقتی دیگر اثر لویی فردینان سلین، ترجمه مهدی سحابی، انتشارات مرکز

در خوانشی نیچه‌ای می‌توان گفت آزادی زمانی دست‌یافتنی است که دیگر مطیع دستور زبان نباشیم. همین ایده را می‌توان هسته‌ مرکزی جهان‌بینی «لویی فردینان سلین» دانست؛ نویسنده‌ای که مرزهای رادیکالیسم در رمان‌نویسی را تا نهایت پیش برد و هیچ‌کس—even خود او—از تیغ تیز و زهرآلود قلمش در امان نماند. سلین ناسازگار با هرگونه مفهوم‌پردازی از پیش تعیین‌شده، هر نظم تثبیت‌شده و هر برساخت اجتماعی بود؛ برساخت‌هایی که انسان را در پی افسانه‌پردازی‌های معطوف به مفاهیم القایی هزاره‌ها، سده‌ها و دهه‌ها در زندانی نامرئی گرفتار کرده‌اند. کتاب «نمایش افسانه‌ای برای وقتی دیگر» خشن‌ترین و تهاجمی‌ترین رمان سلین است؛ اثری که تمامی ویژگی‌های سبکی او را با شدتی تمام‌عیار در خود جای داده است. این رمان در سخت‌ترین روزهای زندگی پررنج نویسنده نوشته شد؛ روزهایی که برای او انتخاب «بدترین لحظه‌» همیشه دشوار بود. در دل همین تنگنا، روایتی شکل گرفت که خواننده را به تلخ‌خند وامی‌دارد؛ خواننده‌ای که در عین‌حال، خود اصلی‌ترین و شایسته‌ترین هدف حملات نویسنده‌ فرانسوی بود. سلین از زبان فرانسه، از جامعه فرانسوی و حتی از خوانندگان فرانسوی بیزار بود. با این همه، «نمایش افسانه‌ای برای وقتی دیگر» را نباید کتاب نفرت نامید. این رمان بیش از هر چیز مانیفستی‌ست برای ستیز همیشگی با انگاره‌هایی که اصرار دارند از ادبیات ابزاری برای آشتی و سازش بسازند؛ غافل از آن‌که اگر صلحی در جهان بیرونی ممکن باشد، تنها با جنگی بی‌پایان در میدان ادبیات است که تحقق می‌یابد.