بازی یه‌ قل من یه‌ قل تو محصول دلتنگی ها

بازی «یه‌قل‌دوقل» از کهن‌ترین و فراگیرترین بازی‌های سنتی ایران به شمار می‌رود که در هر شهر و دیار، نامی ویژه و محلی برای آن شناخته می‌شود. این بازی در رده‌ی بازی‌های مهارتی قرار دارد و با ساده‌ترین حرکات آغاز می‌شود، اما در هر دور با نظم و منطقی خاص دشوارتر ادامه پیدا می‌کند. کودکان در بازی یه‌قل‌دوقل مهارت‌هایی چون دقت در مشاهده، تمرکز حواس، هماهنگی چشم و دست و همچنین سرعت عمل را می‌آموزند و تمرین می‌کنند. این بازی از گذشته میان چوپانان و کودکان روستایی رواج فراوان داشته و بخشی از سرگرمی‌های روزانه‌ی آنان بوده است. ابزار اصلی این بازی در ایران اغلب سنگ‌ریزه‌های ریز یا دانه‌های کوچک ریگ بوده است که به‌راحتی در دل طبیعت یافت می‌شود. با این حال، برای حفاظت از محیط‌زیست و پرهیز از برداشت مستقیم از طبیعت، در این بسته از سنگ‌های صنعتی استفاده شده است؛ البته همچنان سنگ‌ها ریشه‌ای طبیعی دارند. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های بازی یه‌قل‌دوقل این است که در هر جای جهان می‌توان آن را انجام داد؛ چرا که نیاز به ابزار پیچیده‌ای ندارد. در برخی کشورهای آسیای شرقی مانند ژاپن، چین، اندونزی و مالزی این بازی به شکل دیگری اجرا می‌شود و ابزار آن به‌جای سنگ، کیسه‌های کوچک پارچه‌ای است که با مواد گوناگون پر می‌شوند. به همین منظور در این بسته پنج کیسه‌ی پارچه‌ای حاوی مواد پرکننده نیز قرار داده شده است تا امکان اجرای بازی با هر دو روش فراهم باشد. با وجود این تفاوت‌های ظاهری، روند و شیوه‌ی اجرای بازی در بیشتر کشورها یکسان است و جوهره‌ی اصلی آن، یعنی پرورش دقت، هماهنگی و مهارت، همچنان ثابت مانده است.