کتاب نقطه‌ها اثر سنان انطون، ترجمه مسعود یوسف حصیرچین، انتشارات همان

این نثر که به قلم مردی جوان در بازداشت نوشته شده است، میان زندگی روزمره در زندان، خاطرات نوجوانی و هذیان‌ها و توهمات هولناک در نوسان است. حاصل این روایت، تصویری روشن و تلخ از زیستن در عراق دوران صدام حسین است. اثر، در سنت آثاری چون محاکمه کافکا یا دنیای «۱۹۸۴» جورج اورول، نقطه‌ای برای تأمل و بینشی ژرف از زندگی تحت سلطه یک رژیم سیاسی سرکوبگر و شیوه‌های عملکرد آن ستم ارائه می‌دهد. این کتاب نخستین ظهور درخشان یک نویسنده جوان عراقی در تبعید به شمار می‌رود. سینان آنتون پیش‌تر در نشریات معتبر بین‌المللی آثار خود را منتشر کرده و تجربه کارگردانی مستندی مشترک درباره بغداد، یکی از آثار تحسین‌شده در روایت عراقِ زیر اشغال آمریکا، را نیز در کارنامه دارد. عنوان اصلی کتاب، «I'jaam»، به معنای عمل افزودن نقطه به حروف عربی برای تعیین ارزش و آوای آنان است. حذف این نقطه‌ها می‌تواند کلمات را مبهم یا بی‌ارتباط با متن سازد، و همین استعاره اساس روایت کتاب را شکل می‌دهد. نویسنده از منظر خود حق دارد آزرده باشد؛ رویای تحصیل در سر داشت اما شرایط جنگی و ستم روزافزون رهبر، آرزوهایش را بر باد داد. در زمان نگارش، گرچه از خدمت اجباری گریخته بود، اما پشت میله‌های زندان گرفتار شد؛ زندانی که پانزده سال بعد نیز تجربه‌ای مشابه از آزار و حبس در همان شهر بغداد برای او رقم زد. با پایان جنگ ایران و عراق، نه تنها تسکینی پدید نیامد، بلکه بعثی‌گری صدام بیش از پیش خشن و سرکوبگر شد. در لابه‌لای خاطرات، زندانی روایت‌های کوتاهی از مصائب خویش را با یادداشت‌هایی از سرکشی ادبی، رفاقت و عشق درهم می‌آمیزد. زمانی که در پایان داستان نشانی از آزادی او دیده می‌شود، شهری متروک در برابرش قرار دارد؛ این پرسش اما بی‌پاسخ می‌ماند که او واقعاً در کجاست و رهایی‌اش چگونه رخ داده است.