کتاب فرزندان اثر لوسی کرک وود، ترجمه امیر رحمانی کیا، انتشارات یکشنبه

صحنه به تدریج روشن می‌شود. سایه‌ی زنی که در حال تمیز کردن تابلوی نقاشی است نمایان می‌شود. عصر یک روز تابستان، کلبه‌ای کوچک در ساحل شرقی. صدای امواجِ دریا از پنجره وارد خانه می‌شود. کلبه توسط معماری بومی و چیره‌دست ساخته شده است. اما خاک زیر کلبه فرسایش پیدا کرده و خانه حالت شیب‌دار پیدا کرده است. اما نباید به قدری واضح باشد که در یک نظر مشخص شود. به‌عنوان مثال اگر یک شی کروی را روی میز غذاخوری قرار دهیم به خوبی مشخص خواهد شد. از آن‌جایی که کلبه در طول سال مورد استفاده قرار نمی‌گیرد و موقتی است وسایل چندانی داخل آن به چشم نمی‌خورد. وسط سالن یک میز برای پذیرایی قرار دارد. بر روی آن چند شاخه‌گل وحشی داخل بطری شیر و چند شمع دیده می‌شود. رُز پشت میز پذیرایی روی صندلی نشسته است. از بینی‌اش قطره‌قطره خون چکه می‌کند. لباس رز غرق در خون شده. رز خانه را برانداز می‌کند و هیچ توجهی به خون‌ریزی بینی‌اش ندارد. چند لحظه‌ای در سبد لباسی که کنارش قرار دارد جست‌وجو می‌کند و سرانجام با صدای بلند فریاد می‌زند...