کتاب تا خانه در باران اثر باب گراهام، ترجمه سارا خسرونژاد، انتشارات میچکا

اگر بپرسیم آغاز این داستان کجاست، در نگاه نخست شاید پاسخ چنین باشد: «معلوم است، همان‌جا که فرنسی می‌گوید خداحافظ مادربزرگ». این جمله سرآغاز داستان «تا خانه در باران» است. اما به باور من، شروع حقیقی داستان در همین نقطه نیست. آغاز واقعی «تا خانه در باران» آن‌جاست که ماشین قرمز کوچک با تمام دل و جرئتی که در وجودش نهفته دارد، به جاده می‌زند؛ تا در دل رگبار و طوفان مسافرانش را به خانه برساند. بااین‌حال، روایت تنها قصه‌ی این دو مسافر نیست. مسیر سفر، حادثه‌هایی که در بزرگراه رخ می‌دهد، حضور ماشین بزرگ و سرعت خیره‌کننده‌اش و ماجراهای دیگر، لایه‌های موازی این قصه‌اند. داستان در دل تصاویر بارانی و از نگاه پشت شیشه‌ی خودرو روایت می‌شود؛ خرگوشی که در جست‌وجوی سرپناهی است یا شاهینی که شکارش را در آسمان گم کرده. اگر آن شکار گمشده همان خرگوش باشد، پس این باران پردردسر در حقیقت ناجی اوست و زندگی را برایش ادامه‌دار می‌کند. «تا خانه در باران» نه‌تنها سفری در دل باران، بلکه روایتی از پیوند میان ترس و امید، خطر و نجات است؛ قصه‌ای که آغازش را باید در حرکت ماشین کوچک و شجاعتش برای ورود به دل طوفان جست.