کتاب قصه‌های پدربزرگ اثر ژوزف کوئلهو، ترجمه میترا نوحی جهرمی، انتشارات میچکا

کتاب «قصه‌های پدربزرگ» یادنامه‌ای شاعرانه و سرشار از خاطرات است؛ کتابی که برای زمانی نوشته شده که دیگر پدربزرگ در میان ما حضور ندارد، اما یاد و خاطره‌اش با خواندن این قصه‌ها در دل‌ها زنده می‌ماند. این اثر سفری آرام و پرمعنا با خاطرات پدربزرگ است؛ سفری که راوی داستان، یعنی دخترک، در کنار پدربزرگش آغاز می‌کند. آن دو دست در دست یکدیگر به مسیری بی‌انتها پا می‌گذارند؛ مسیری که هر قدمش پر از خاطره، امید و کشف دوباره زندگی است. این سفر در حقیقت سفری به دل طبیعت و فصول سال است. نخستین ایستگاه، بهار است؛ بهاری که با تازه‌شدن همه چیز معنا می‌یابد. در دل این طبیعت زنده، لانه‌ای پر از جوجه‌های کوچک سر از تخم بیرون می‌آورند و با چشم‌هایی منتظر به آسمان می‌نگرند تا مادرشان با دانه و غذا بازگردد. ماجرای کتاب در پنج فصل روایت می‌شود: بهار، تابستان، پاییز، زمستان و سرانجام فصلی متفاوت با نام «شهرفرنگ خاطرات پدربزرگ». این فصل پایانی حلقه‌ای است که قصه را دوباره به نقطه آغاز بازمی‌گرداند و همانند چرخه طبیعت، تکرار و استمرار زندگی را یادآور می‌شود. چنین ساختاری، کتاب را از دیگر روایت‌ها متمایز کرده و بُعدی شاعرانه و تأمل‌برانگیز به آن می‌دهد. «قصه‌های پدربزرگ» با زبانی روان و شاعرانه، ارتباط عمیق نوه با پدربزرگ را به تصویر می‌کشد. جملات کوتاه و تأثیرگذار کتاب احساسات را بی‌واسطه منتقل می‌کنند و فضای خاصی می‌آفرینند. از خلال این قصه‌ها درمی‌یابیم که آدمیانی که از دنیا می‌روند، همچنان در ذهن و خاطرات زنده باقی می‌مانند. همین یادها و لحظات مشترک به ما یاری می‌دهند تا دوران سوگواری را بهتر پشت سر بگذاریم و با غم فقدان عزیزان کنار بیاییم. این خاطرات مانند گوهرهایی ارزشمند هستند که در لحظه‌های دشوار به یاری دل می‌آیند و بار اندوه را کمی سبک‌تر می‌کنند. اهمیت این کتاب زمانی بیشتر می‌شود که کودکی در خانواده با سوگ از دست دادن یکی از نزدیکان روبه‌رو باشد؛ به‌ویژه اگر رابطه‌ای عاطفی و صمیمانه میان آن‌ها وجود داشته است. این کتاب به کودکان می‌آموزد چگونه با غم فقدان روبه‌رو شوند و آرامشی نسبی بیابند. در عین حال، حتی اگر کودکی داغدار نباشد، خواندن کتاب به‌سبب لحن شاعرانه، روایت لطیف و جملات موجز و احساسی‌اش تجربه‌ای ارزشمند و ضروری خواهد بود. «قصه‌های پدربزرگ» پلی است میان خاطره و خیال، میان غم و آرامش، و میان زندگی و فقدان؛ پلی که کودکان و حتی بزرگ‌ترها را به اندیشیدن، یاد کردن و قدرشناسی از لحظه‌ها دعوت می‌کند.