کتاب موش مترو اثر باربارا رید، ترجمه نسرین وکیلی، انتشارات میچکا

خانه‌ی موش‌ها در دل تونلی تاریک و درست زیر ایستگاه مترو قرار داشت؛ جایی که قطارها با صدای بلند و وحشتناک از آن عبور می‌کردند. در میان این موش‌ها، موشی به نام «نیب» زندگی می‌کرد. او در خانواده‌ای پرجمعیت به دنیا آمده بود و شب‌ها همه‌ی اعضای خانواده دور هم جمع می‌شدند و برای یکدیگر قصه می‌گفتند. نیب بیش از هر چیز قصه‌ها را دوست داشت، زیرا در آن‌ها گاهی سخن از دنیای بیرون تونل به میان می‌آمد. اگرچه روایت‌هایی که درباره‌ی جهان بیرون شنیده می‌شد نه‌تنها خوشایند نبود، بلکه ترسناک هم به نظر می‌رسید، اما همین قصه‌ها ذهن کنجکاو نیب را درگیر می‌کرد. او مدام به پایان تونل و رازهای آن می‌اندیشید تا سرانجام تصمیم گرفت به جست‌وجوی انتهای تونل برود. هرچند دیگر موش‌ها هشدار می‌دادند که در آن‌سوی راه خطری بزرگ کمین کرده است، اما نیب اعتنا نکرد. تصمیمش گرفته شده بود و باید قدم در این مسیر می‌گذاشت. سفر به پایان تونل آسان نبود. نیب در طول مسیر با دوستی تازه آشنا شد و همین همراهی، نیرویی تازه برای ادامه‌ی راه به او بخشید. این ماجراجویی زمینه‌ساز داستانی متفاوت در ادبیات کودک شد. بسیاری از نویسندگان آثار کودکانه تلاش می‌کنند قصه‌هایی پر از شادی، امید و آرزو بنویسند؛ حتی اگر آغاز و میانه‌ی داستان غمگین یا ترسناک باشد، پایان خوشی در انتظار خواننده است. اما قصه‌ی «موش مترو» رویه‌ای دیگر دارد. این داستان در نگاه نخست ترس از کشف ناشناخته‌ها را به کودکان نشان می‌دهد، اما در نهایت پیام اصلی آن شجاعت، کاوش و حرکت به سوی ناشناخته‌هاست. تجربه‌ی بزرگ‌ترها هرچند ارزشمند و راهگشاست، اما همیشه درست و بی‌خطا نیست. «موش مترو» به کودکان می‌آموزد از قدم گذاشتن در مسیرهایی که اطلاعات کمی درباره‌شان وجود دارد، نهراسند و با امید به استقبال تغییر و رویدادهای تازه بروند. یکی از نکات جالب این کتاب آن است که نویسنده و تصویرگر اثر، هر دو یک نفر هستند. «باربارا رید» با سبک خاص خود، فضایی متفاوت، روح‌نواز و ظریف خلق کرده است. تصویرگری این اثر برخلاف بسیاری از کتاب‌های کودک، نقاشی نیست، بلکه حاصل کار خلاقانه‌ای با خمیرهای رنگی است. او ابتدا صحنه‌ها و شخصیت‌ها را با خمیر اسباب‌بازی می‌سازد و سپس از آن‌ها عکاسی می‌کند تا تصاویر کتاب شکل بگیرد. نتیجه‌ی این کار، تصویری پر از ریزه‌کاری، ظرافت و شگفتی است که دنیایی تازه پیش روی مخاطب می‌گشاید. ارزش مهم‌تر این تصویرگری آن است که کودکان هنگام تماشای این آثار درک می‌کنند ابزار هنر تنها مداد و آبرنگ نیست؛ بلکه هر وسیله‌ای، حتی ساده‌ترین چیزها، می‌تواند به ابزاری برای خلاقیت تبدیل شود. بدین ترتیب، «موش مترو» نه‌تنها داستانی آموزنده درباره‌ی شجاعت و کشف ناشناخته‌هاست، بلکه الهام‌بخش کودکان برای کشف دنیایی تازه از خلاقیت و آفرینش هنری نیز به شمار می‌رود.