کتاب تنها در محراب اثر موسسه فرهنگی خاکریز ایمان و اندیشه، انتشارات شهید کاظمی

سید حسن طباطبایی زواره، مشهور به «مدرس»، در سال ۱۲۴۹ خورشیدی برابر با ۱۲۸۷ قمری در شهر زواره، روستای سرابه کچو از توابع شهرستان اردستان اصفهان، چشم به جهان گشود. مدرس در دوران مشروطیت همراه با علمای بزرگ اصفهان در انجمن ولایتی این شهر حضور داشت و در ماجرای استبداد صغیر آشکارا علیه محمدعلی‌شاه موضع گرفت. او نخستین بار از جلسه شماره ۱۹۵ دوره دوم مجلس، که در تاریخ ۲۸ ذی‌الحجه ۱۳۲۸ برگزار شد، به‌عنوان نماینده مردم وارد مجلس شورای ملی گردید. شواهد تاریخی نشان می‌دهد که رضاشاه تحمل حضور و مخالفت‌های سرسختانه مدرس را برای مدتی طولانی نداشت. مدرس بارها در مجلس انتقادهای تند خود را متوجه شاه کرده و او را آزرده بود، به‌گونه‌ای که رضاشاه در پی فرصتی بود تا این روحانی پرنفوذ و صریح‌اللهجه را از مسیر خود کنار بزند. سرانجام در فضایی آکنده از ترس و ارعاب، مأموران شهربانی به مباشرت سرتیپ محمد درگاهی، رئیس کل شهربانی وقت که به «محمد چاقوکش» معروف بود، در شب سه‌شنبه ۱۶ مهر ۱۳۰۷ سید حسن مدرس را به شکل اهانت‌آمیز دستگیر کردند. طبق خواست رضاخان، او را به شهر دورافتاده خواف در جنوب‌شرقی خراسان تبعید نمودند. مدرس حدود ۹ سال در خواف زندگی سخت، محقر و همراه با تنهایی و محروم از دیدار خانواده و یاران خود را تحمل کرد. سرانجام به دستور مستقیم رضاشاه او را به کاشمر انتقال دادند. در شب دهم آذر ۱۳۱۶، همزمان با آخرین روزهای ماه رمضان، وقتی در انتظار افطار بود، مأموران شهربانی ابتدا او را با چای مسموم از پا انداخته و سپس بی‌رحمانه با عمامه‌اش خفه کردند. بدین ترتیب، سید حسن مدرس ناجوانمردانه به شهادت رسید و نامش به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین مبارزان تاریخ معاصر ایران جاودانه شد.