کتاب در بارانداز اثر لیو برادی، ترجمه مهدی جمشیدی، انتشارات خوب

فیلم «در بارانداز» در کارنامه کاری الیا کازان و مارلون براندو، دو چهره برجسته سینما و تئاتر آمریکا در دهه ۱۹۵۰، جایگاهی ویژه دارد. این اثر با معرفی و تثبیت شیوه «متد اکتینگ» تأثیری عمیق بر سبک‌های بازیگری اروپایی و آمریکایی گذاشت و همزمان بر روایت و پیرنگ بسیاری از فیلم‌ها اثرگذار شد. ابعاد سیاسی و مناقشات شکل‌گرفته پیرامون تولید «در بارانداز» بازتابی مستقیم از فضای جنگ سرد و موج پارانویای ضدکمونیستی در ایالات متحده بود. این فیلم در میان آثار آمریکایی و به‌ویژه در بین برندگان جوایز اسکار، نمونه‌ای کمیاب به شمار می‌آید؛ زیرا به‌جای تمرکز بر زندگی طبقه متوسط، مسائل و رنج‌های طبقه کارگر را آشکارا به تصویر می‌کشد. پرداختن به فساد در لنگرگاه‌های نیویورک و نیوجرسی، «در بارانداز» را به دسته فیلم‌های اجتماعی نزدیک می‌کرد؛ آثاری که در فضای رونق اقتصادی آمریکا در دهه ۱۹۵۰ دیگر کمتر مورد توجه بودند. با وجود موفقیت‌های فراوان، واکنش‌های انتقادی نیز هم‌زمان شکل گرفت. گروهی از جریان‌های چپ در آمریکا و انگلستان، فیلم را به دلیل آنچه «توجیه خبرچینی» می‌نامیدند مورد حمله قرار دادند؛ به‌ویژه در لحظه‌ای که تری مالوی، شخصیت اصلی داستان، تصمیم می‌گیرد علیه رهبر فاسد اتحادیه شهادت دهد. «در بارانداز» به‌عنوان فیلمی محبوب و ماندگار، به یک کلاسیک تاریخ سینما بدل شد؛ در حالی‌که بسیاری از آثار پرزرق‌وبرق هم‌دوره خود به مرور از حافظه فرهنگی محو شدند. یکی از ماندگارترین تصاویر این فیلم، سکانس گفت‌وگوی براندو و راد استایگر در تاکسی است؛ صحنه‌ای که بارها بازآفرینی شده و حتی برای تماشاگرانی که هرگز فیلم را کامل ندیده‌اند، نمادی از قدرت و شکوه سینمایی آن به شمار می‌رود.