کتاب 14 اثر شمیم بهار، انتشارات بیدگل

شمیم بهار، منتقد پرآوازه و اثرگذار دهه‌های چهل و پنجاه، نقشی تعیین‌کننده در نقد ادبی و سینمایی ایران ایفا کرده است؛ نقشی که فارغ از کیفیت نقدهای او و شماری شاگردانی که تربیت کرده، همچنان تا امروز پابرجا مانده است. در تمام این سال‌ها بارها در محافل ادبی، به‌ویژه از زبان شاگردانش، شنیده می‌شد که او رمان‌ها و داستان‌های منتشرنشده‌ی بسیاری در اختیار دارد؛ آثاری که هرکدام می‌توانند در شمار شاهکارهای ماندگار تاریخ ادبیات ایران قرار گیرند. در دو سال اخیر، با انتشار دو کتاب «دهه‌ی چهل» و «قرن‌ها بگذشت»، امکان ارزیابی دقیق‌تر آن ادعاها و سنجش توانایی داستان‌نویسی بهار فراهم شد. اکنون با انتشار کتاب «۱۴»، سومین اثر او که رمانی برآمده از تجربه زیسته در دوران همه‌گیری کروناست، چشم‌انداز تازه‌ای از جهان روایی و سبک خاص نگارش او پیش روی مخاطب قرار گرفته است. رمان «۱۴» روایتی است از ناچاری فرار و پناه بردن، تلاشی تلخ برای یافتن مأمنی در زمانه‌ای که دیگر نشانی از خانه‌ی امن باقی نمانده است. در این اثر، دو دختر جوان در نخستین سال قرن جدید خورشیدی عازم سفری به اقلیمی دورافتاده و به «دشت آرام» می‌شوند؛ سفری که بیش از آنکه امیدی برای بازگشت داشته باشد، به‌نوعی آغاز وداع است. نویسنده‌ی رمان، که خود زاده‌ی سال‌های جنگ جهانی دوم و پرورش‌یافته‌ی دهه‌های سی و چهل است، در «۱۴» به سراغ نسل تازه‌ای رفته؛ نسلی که در دهه‌ی جنگ متولد شد و قرار بود در دهه‌های هشتاد و نود به شکوفایی برسد، اما نرسید. روایت این کتاب، حکایت نسلی است که زندگی از دستشان رفت و گویی زندگی نیز آنان را وانهاده است؛ قصه‌ای تلخ از بیهودگی و تلاش نافرجام برای زنده ماندن در جهانی بی‌رحم.