کتاب این‌همه بادکنک‌های رنگی اثر احمدرضا احمدی، انتشارات نشر نظر

در آن نسیم گرم تابستان، کودکان بادکنک‌های ارغوانی را به قوطی‌های پر از کبریت آویختند و آن‌ها را به آسمان فرستادند؛ تصویری شاعرانه که یادآور جهان خلاق احمدرضا احمدی است. احمدرضا احمدی (۳۰ اردیبهشت ۱۳۱۹ – ۲۰ تیر ۱۴۰۲) شاعر، نویسنده، نمایشنامه‌نویس و از برجسته‌ترین چهره‌های جریان ادبی و هنری «موج نو» در ایران بود. او علاوه بر حضور فعال در عرصه شعر معاصر، عضویت در انجمن نویسندگان کودک و نوجوان و همکاری با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان را نیز در کارنامه دارد. احمدی در مهرماه سال ۱۳۴۹ در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به کار مشغول شد. او تا سال ۱۳۵۸ به عنوان مدیر تولید موسیقی برای صفحه و نوار فعالیت می‌کرد و سپس از سال ۱۳۵۸ تا بازنشستگی در سال ۱۳۷۳ در بخش انتشارات کانون، مسئولیت ویراستاری را بر عهده داشت. آشنایی گسترده و عمیق او با شعر کلاسیک فارسی و همچنین با جریان شعر نیمایی، بستری شد تا شیوه‌ای کاملاً تازه در شعر معاصر ایران پایه‌گذاری کند. احمدی از بیست‌سالگی به‌طور جدی به سرودن شعر پرداخت و در سال ۱۳۴۰ نخستین مجموعه خود را با نام «طرح» منتشر کرد که به سرعت نظر شاعران و منتقدان دهه ۴۰ را جلب نمود. او همچنین آثار ارزشمندی در حوزه ادبیات کودک و نوجوان خلق کرد که جایگاهش را در این زمینه نیز تثبیت ساخت. به گفته حامد داراب، شعر احمدرضا احمدی نوعی حدیث نفس است؛ روایتی شخصی از درون شاعر که با دردهای مشترک جامعه فاصله می‌گیرد و جهانی مستقل می‌آفریند. احمدی به‌عنوان بنیان‌گذار سبک «موج نو» در دهه ۱۳۴۰، تأثیر گسترده‌ای بر شعر معاصر ایران گذاشت. این جریان ادبی-هنری به‌سرعت به یک حرکت مدرنیستی در فرهنگ ایران بدل شد و در عرصه‌های داستان‌نویسی، نمایشنامه، تئاتر، سینما و نقاشی نیز بازتاب یافت. در سال ۱۳۷۸، سومین جایزه شعر خبرنگاران طی مراسمی خصوصی در خانه احمدرضا احمدی به او اهدا شد. همچنین همان سال، کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان طی مراسمی جشن بزرگداشت برگزار کرده و تندیس «مداد پرنده» را به این شاعر برجسته تقدیم کرد. نام احمدرضا احمدی به‌عنوان شاعری نوآور و خلاق در تاریخ ادبیات معاصر ایران ماندگار شد؛ شاعری که با نگاهی متفاوت به زبان، تصویر و تخیل، فصل تازه‌ای در شعر و ادبیات این سرزمین گشود.