کتاب آبی آتشین اثر دانیال قاسمی پور، انتشارات شهید کاظمی

یکی از مهم‌ترین گام‌هایی که در جریان انقلاب اسلامی به سقوط حکومت پهلوی شتاب بخشید، حرکت شجاعانه و سرنوشت‌ساز نظامیان نیروی هوایی در ۱۹ بهمن ۱۳۵۷ بود. در آن زمان تنها یک هفته از بازگشت تاریخی امام خمینی قدس‌سره به ایران گذشته بود؛ رژیم شاهنشاهی همچنان پابرجا به نظر می‌رسید و شاپور بختیار خود را در برابر موج عظیم انقلاب مدعی مقاومت می‌دانست. ملت چشم‌انتظار تحقق وعده‌ای بودند که امام در بهشت زهرا اعلام کرده بودند: مقابله‌ی قاطع با دولت وقت. در آن روزها، شایعه‌ی کودتای ارتش به سرعت در میان مردم گسترش یافته بود و فضای جامعه را نگرانی و التهاب فرا گرفته بود. هرچند اعتصابات پراکنده در برخی واحدهای ارتش آغاز شده و حتی بازتاب آن به روزنامه‌ها نیز کشیده شده بود، اما همچنان اکثر مردم، ارتش را در جبهه‌ای مقابل خود می‌دیدند. بیم از آینده‌ای نامعلوم و ترس از درگیری مستقیم ارتش و ملت در ذهن‌ها پررنگ بود و گروهی از جوانان مبارز حتی آماده‌ی نبرد مسلحانه برای به دست آوردن پیروزی نهایی شده بودند. در چنین شرایط حساسی، تنها اقدامی که می‌توانست روحیه‌ی ملت را تقویت کرده، مقاومت دولت بختیار را در هم بشکند، و نقشه‌ی هایزر برای طراحی کودتای نظامی را با شکست مواجه سازد، چیزی جز اعلام همبستگی ارتش با مردم نبود. این اقدام بزرگ می‌توانست نه‌تنها امید انقلاب را دوچندان کند، بلکه آخرین تردیدهای معدود نظامیانی را که هنوز در برابر حقیقت انقلاب ایستادگی می‌کردند نیز درهم فرو ریزد. با این حال، مقامات عالی‌رتبه‌ی ارتش تا آن زمان به هیچ عنوان حاضر به پذیرش انقلاب اسلامی و همراهی با مردم نشده بودند و همچنان از دولت بختیار حمایت می‌کردند؛ حمایتی که اما در برابر موج خروشان ملت و قیام نیروهای انقلابی سرانجام دوام نیاورد.