کتاب آی ابراهیم اثر غلامرضا امامی، انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان

راوی از شخصیت ابراهیم و جایگاه ارزشمند او در میان مردم محله سخن می‌گوید؛ از کمک‌های بی‌دریغ او به سربازان جبهه‌ها، از خلق‌وخوی نیکو، مهربانی بی‌پایان و علاقه‌مندی صمیمانه‌ای که در دل دیگران می‌نشاند. او همچون پناه و یاوری برای محله بود و حضورش به زندگی مردم امید و گرما می‌بخشید. راوی همچنین از احساس عمیق و علاقه‌ای که خود به ابراهیم داشته یاد می‌کند؛ احساسی برخاسته از بزرگواری و انسانیت او. اما شبی فرا رسید که محله زیر باران خمپاره‌ها فرو رفت و همان شب سرنوشت ابراهیم دگرگون شد. در میان آتش و خون، ابراهیم هر دو پایش را از دست داد، اما حتی در واپسین لحظات زندگی نیز استوار و باایمان باقی ماند. راوی او را چنین به یاد می‌آورد: در یک دست پوتینی برای سربازی، در دست دیگر سوزنی برای دوختن و بر لب‌هایش لبخندی آرام؛ گویی که می‌خواست تا آخرین لحظه نیز مهر و خدمتش را نثار دیگران کند.