کتاب صورتش را بپوشان اثر پی دی جیمز، ترجمه لیدا صدرالعلمایی، انتشارات برج

دختری به قتل رسیده است؛ قتلی که شگفتی آن در این نکته نهفته که تقریباً همه اطرافیان او با دلایلی محکم و منطقی می‌توانند در جایگاه متهم قرار گیرند. همین ویژگی اساسی، رمان «صورتش را بپوشان» را از بسیاری دیگر از داستان‌های جنایی متمایز می‌کند و به آن بُعدی تازه و متفاوت می‌بخشد. «پی. دی. جیمز» با تکیه بر میراث بزرگان ادبیات پلیسی همچون «سر آرتور کانن دویل» و «آگاتا کریستی»، توانسته جایگاهی رفیع در این حوزه پیدا کند. او در خلق کارآگاه «آدام دالگلیش» شخصیتی پدید آورده که ترکیبی هوشمندانه از ویژگی‌های پوآرو و شرلوک هلمز به نظر می‌رسد؛ کارآگاهی که با شیوه‌ای دقیق از استنتاج و گفت‌وگو، از دل سخنان هر مظنون، ناگفته‌ها را آشکار می‌کند و حتی اندیشه‌های پنهانی آنان را در همان لحظه می‌خواند. رمان «صورتش را بپوشان» نخستین اثر از مجموعه داستان‌های «کارآگاه آدام دالگلیش» است؛ کتابی که نویسنده‌اش را از همان ابتدا به چنان اعتباری رساند که بسیاری همچنان آن را بهترین نوشته او می‌دانند. داستان، روایت قتل زنی زیبا و فریبنده است که در خانه‌ای با فضایی پر از سوءظن رخ می‌دهد؛ خانه‌ای که همه در آن بالقوه مظنون هستند و تشخیص قاتل واقعی کاری دشوار و پیچیده است. ترفند روایی پی. دی. جیمز در «صورتش را بپوشان»، خواننده را به سوی تحلیل‌ها و برداشت‌هایی سوق می‌دهد که نه‌تنها در متن داستان بلکه در جامعه پیرامون نیز می‌توان نمونه‌هایشان را یافت. جامعه‌هایی گرفتار باورهای کهنه، پیشامدرن و دین‌زده؛ فضاهایی کوچک و بسته که در حاشیه شکل گرفته و در آن اصحاب قدرت و دین می‌آموزند چگونه با هر تفاوت و دیگریِ متفاوت به ستیز برخیزند و در دل خود هزاران دلیل برای حذف او بتراشند. کتاب «صورتش را بپوشان» نمونه‌ای برجسته از یک رمان پلیسی اندیشمندانه، تازه و پرکشش است؛ اثری که خواننده را درگیر ماجراها، گفت‌وگوها و معماهایی می‌کند که تا پایان نمی‌توان از پیگیری آن‌ها دست کشید.