کتاب طبقه 99 اثر جنی فوازالحسن، ترجمه اسماء خواجه زاده، انتشارات ستاک

مجد، مردی فلسطینی‌تبار است که اکنون در نیویورک زندگی می‌کند؛ مردی با زخمی ژرف بر چهره، دردی سنگین در دل و پایی لنگ که گذشته‌ای پر از رنج را در وجودش ثبت کرده است. در میان تمام این زخم‌ها، هیلدا تنها تکیه‌گاه عاطفی اوست؛ زنی که با حضورش توانسته بار اندوه را از دوش مجد بردارد و به زندگی‌اش رنگی تازه ببخشد. مجد در طبقه‌ نود و نهم یک برج اداری مدرن دفتر کاری دارد. اگرچه خانه‌اش نشانی از سلیقه و هماهنگی در خود ندارد، اما دفتر کارش مرتب و چشم‌نواز به نظر می‌رسد. با این حال، وقتی هیلدا پا به خانه او گذاشت، فضا را دگرگون کرد؛ حضوری که به مجد نشان داد چقدر بی‌نظم و بی‌روح زندگی می‌کرده است. اکنون هیلدا تصمیم گرفته راهی بیروت شود. او می‌گوید باید با واقعیت‌هایی رو‌به‌رو گردد و این سفر به معنای پایان عشق نیست؛ بلکه بازگشتی در راه خواهد بود. مجد، با همه وجود مشتاق ماندنش است، اما غرور و نوعی سرسختی مانع می‌شود احساس واقعی‌اش را بی‌پرده بیان کند. او می‌خواهد رفتار یک مرد متمدن را داشته باشد، از خواهش و التماس بگریزد و جدی بودنش را حفظ کند. همین تعارف‌ها و خودداری‌هاست که سرانجام هیلدا را وادار به رفتن می‌کند؛ و او می‌رود، در حالی که مجد در سکوتی سنگین، حسرت خواستنِ بی‌قید و بند را در دل نگاه می‌دارد.