کتاب مهیای رقصی در برف اثر مانیکا زگوستووا، ترجمه مسعود یوسف حصیرچین، انتشارات گمان

کتاب «مهیای رقص در برف» اثر مانیکا زگوستووا، بازتابی تلخ و در عین حال الهام‌بخش از سرگذشت زنان در اردوگاه‌های کار اجباری دوران استالین است. این اثر مجموعه‌ای از مصاحبه‌هایی است که در فضاهای خصوصی انجام شده و نه فقط به رنج‌ها، محرومیت‌ها و سختی‌های اردوگاه‌ها می‌پردازد، بلکه جنبه‌های روشن و انسانی زندگی، همچون توانمندی‌ها و زیبایی‌هایی را که حتی در چنین شرایط هولناک به وجود آمده‌اند نیز برجسته می‌کند. در جایی که انتظار می‌رود تنها روایت‌هایی سیاه و دردناک ثبت شود، زگوستووا تصاویری از عشق، دوستی و هنر را در دل این فضای سنگین به تصویر می‌کشد. زنانی که با وجود تحمل سختی‌های طاقت‌فرسا، همچنان شعر می‌گویند، قصه می‌خوانند و یاد یکدیگر را زنده نگاه می‌دارند. در دل رنج و سرکوب، هنر برای آنان همچون پناهگاهی امن، سرچشمه امید و وسیله‌ای برای حفظ انسانیت بوده است. از منظر سبک روایت، این مجموعه را می‌توان هم‌ردیف تاریخ‌های شفاهی سوتلانا الکسیویچ، نویسنده و برنده جایزه نوبل ادبیات سال ۲۰۱۵، دانست. هر دو نویسنده از گذشته تاریک شوروی بهره می‌گیرند تا داستان‌هایی انسانی و سرشار از امید و مقاومت را روایت کنند؛ داستان‌هایی که نشان می‌دهد حتی در سخت‌ترین شرایط نیز زندگی راهی برای بروز زیبایی و معنا پیدا می‌کند. در مجموع، «مهیای رقص در برف» فراتر از یک مستند تاریخی صرف است. این کتاب اثری هنری و ژرف‌اندیشانه است که هم تصویری از تاریخ سیاه شوروی ارائه می‌دهد و هم قدرت شگفت‌انگیز انسان در مواجهه با رنج و سختی را به رخ می‌کشد.