کتاب خانم بئاته و پسرش اثر آرتور شنیتسلر، ترجمه علی اصغر حداد، انتشارات ماهی

آرتور شنیتسلر در کتاب «بئاتریس» و نیز در دو اثر مشابه دیگر، یعنی «برتا گارلن» (۱۹۰۰) و «خانم الیزه» (۱۹۲۵)، زنانی را به تصویر می‌کشد که به‌طرزی چشمگیر به یکدیگر شباهت دارند. قهرمانان این سه اثر، همگی از طبقات بالاتر از طبقه متوسط اتریش برمی‌خیزند و ناگهان درگیر حوادثی غیرمنتظره می‌شوند؛ رخدادهایی که هرگز در تصورشان نمی‌گنجید. با این حال، بئاتریس در مقایسه با دو همتای خود ویژگی متفاوتی دارد. هر سه شخصیت زن، بی‌گمان قربانی شرایط خاص و موقعیت‌های استثنایی هستند، اما «برنا» و «الیزه» با رضایت درونی و به میل خود، gradual به سوی تباهی می‌روند. در مقابل، وضعیت بئاتریس به گونه‌ای کاملاً ممتاز و متمایز تصویر می‌شود. او برخلاف آنان بی‌اختیار و ناخواسته، حتی در تضاد با تمایلات و اراده پیشین خویش، به مسیری کشیده می‌شود که ویرانی و سقوط برایش اجتناب‌ناپذیر می‌گردد. چنین تقابلی، نه‌تنها شخصیت بئاتریس را پررنگ‌تر و پیچیده‌تر می‌سازد، بلکه جایگاه او را در میان زنان آثار شنیتسلر برجسته می‌کند؛ زنانی که در سطحی بالاتر از جامعه ظاهر می‌شوند اما تقدیر و ناتوانی در برابر شرایط، به گونه‌ای تراژیک سرنوشتشان را رقم می‌زند.