غلامحسین یوسفی (2 بهمن 1306، مشهد - 14 آذر 1369، تهران)، ادیب، نویسنده، مترجم، مصحح متون، و استاد برجستهٔ ادبیات فارسی بود. غلامحسين يوسفی در بهمن ماه سال 1306 تاریخ خورشيدی در مشهد دیده به جهان گشود. با گذراندن دوران تحصیلات ابتدايی و متوسطه در سال 1325 برای ادامه تحصیل در دوره لیسانس زبان و ادبيات فارسی از مشهد به تهران رفت. وی پس از فراغت از تحصیل در دوره‌ی دکترا در سال 1329 مشغول تدريس در دبیرستان‌های مشهد شد و همزمان دوره لیسانس حقوق قضايی و سياسی دانشکده حقوق دانشگاه تهران را هم اخذ کرد. وی همزمان با تأسیس دانشکده ادبيات در دانشگاه فردوسی مشهد در سال 1334 مدرس دروس تاريخ ادبيات این دانشکده شد. وی همچنین مدیر تربیت معلم خراسان بود. تا سال 1358 کماکان به تدریس در دوره‌های لیسانس تا دکتری دانشگاه فردوسی ادامه داد تا اینکه در همان سال بازنشسته شد. از فعالیت‌های تخصصی دکتر یوسفی تصحیح متون کهن بود که در این راه گام‌های موثری در ادبیات ایران برداشته است. وی همچنین با هدف تحقیق و پژوهش سفرهایی به فرانسه و انگلستان و آمریکا نیز انجام داد. دکتر یوسفی پس از برجای گذاردن آثاری درخور در سال 1369 و در سن 63 سالگی دار فانی را وداع گفت و در کنار مرقد علی ابن موسی الرضا آرام گرفت.