کتاب اثبات اثر دیوید اوبرن، ترجمه شهاب الدین عادل، انتشارات بیدگل

"اثبات" اثر دیوید اوبرن، نمایشنامه‌ای تحسین‌شده و برنده جایزه پولیتزر است که مضامینی همچون نبوغ، بیماری روانی و روابط خانوادگی را به‌طرزی استادانه در هم می‌آمیزد. این اثر که نخستین‌بار در سال ۲۰۰۰ به صحنه رفت، با روایت احساسی عمیق، دیالوگ‌های هوشمندانه و شخصیت‌پردازی قوی، به‌سرعت جایگاه ویژه‌ای در تئاتر معاصر یافت. در پس‌زمینه‌ای از دنیای ریاضیات، نمایشنامه به شکاف باریک میان درخشش و بی‌ثباتی ذهنی و بار سنگین وراثت-چه در حوزه‌ی نبوغ و چه در مسائل روانی-می‌پردازد. "اثبات" تنها درباره‌ی ریاضیات نیست، بلکه اثری انسانی درباره‌ی اعتماد، عشق و خودشناسی است. نمایشنامه حول محور کاترین، زنی جوان، می‌چرخد که سال‌ها از پدرش، رابرت، ریاضیدانی درخشان اما گرفتار بیماری روانی، مراقبت کرده است. با مرگ رابرت، کاترین با غمی سنگین، تردید به خود، و ترس از اینکه ممکن است همان سرنوشت ذهنی پدرش را به ارث برده باشد، دست‌وپنجه نرم می‌کند. هال، یکی از دانشجویان سابق رابرت، در میان یادداشت‌های او به یک اثبات ریاضی انقلابی برمی‌خورد. اما وقتی کاترین ادعا می‌کند که این دستاورد از آن اوست، شک و تردید بر فضای داستان سایه می‌افکند. خواهرش، کلر، و حتی خود هال در مورد صحت این ادعا دچار تردید می‌شوند، که این امر به درگیری‌های عاطفی و شکاف‌های خانوادگی دامن می‌زند. اوبرن با مهارتی تحسین‌برانگیز، گذشته و حال را درهم‌تنیده و از فلش‌بک‌ها برای نمایش زوال ذهنی رابرت و رابطه‌ی عمیق او با کاترین بهره می‌برد. نمایشنامه به‌تدریج به نقطه‌ای می‌رسد که تمامی پیش‌فرض‌ها درباره‌ی نبوغ، اعتماد و قابلیت اطمینان ذهن خود زیر سوال می‌رود. یکی از موضوعات کلیدی "اثبات"، پیوند میان نبوغ و بیماری روانی است. اوبرن به بررسی این پرسش می‌پردازد که آیا نبوغ یک موهبت است یا یک نفرین. کاترین در هراس است که همانند پدرش، نه‌تنها در استعداد، بلکه در شکنندگی ذهنی نیز از او پیروی کند-ترسی که بازتابی از دغدغه‌ی گسترده‌تر درباره‌ی ویژگی‌های موروثی و سرنوشت ناگزیر است. اعتماد نیز نقشی اساسی در نمایشنامه دارد. کاترین باید برای اثبات اعتبار خود بجنگد، به‌ویژه در برابر هال و کلر که در مورد صحت ادعای او تردید دارند. شک و تردید آن‌ها، نگاهی انتقادی به نحوه‌ی برخورد جامعه با استعداد افراد، به‌ویژه زنان، در رشته‌های علمی و فکری ارائه می‌دهد. موضوع انزوا نیز در سراسر نمایش حس می‌شود. سال‌ها مراقبت از رابرت، کاترین را از دنیای بیرون جدا کرده است. حتی وقتی فرصتی برای تغییر پیش روی او قرار می‌گیرد، او در پذیرش آن تردید دارد، که نشان می‌دهد چگونه غم و ترس می‌توانند مانعی برای تحقق توانایی‌های فرد باشند. "اثبات" نمایشنامه‌ای قدرتمند و چندلایه است که فراتر از دنیای ریاضیات طنین‌انداز می‌شود. اوبرن با خلق روایتی پرکشش، به بررسی هویت، مسئولیت خانوادگی و مرز باریک میان نبوغ و جنون می‌پردازد. "اثبات" با دیالوگ‌های گزنده، شخصیت‌پردازی عمیق و مضامینی تأمل‌برانگیز، یکی از آثار برجسته‌ی تئاتر معاصر باقی می‌ماند و کاوشی تأثیرگذار از عشق، فقدان و نیاز به تأیید شدن را ارائه می‌دهد.