کتاب مرگ در ونیز اثر توماس مان، ترجمه محمود حدادی، انتشارات افق

گوستاو فون آشنباخ، نویسنده‌ای سالخورده و آلمانی، نمونه‌ای کامل از انسانی باوقار و منضبط است؛ شخصیتی که زندگی او با دقتی موشکافانه و انضباطی سخت‌گیرانه همراه است. آشنباخ فردی عقل‌گرا و وظیفه‌محور به شمار می‌رود و باور دارد هنر واقعی تنها زمانی شکل می‌گیرد که هنرمند در برابر امیال مخرب و ضعف‌های جسمانی مقاومت کند. بااین‌حال، هنگامی‌که اندیشه‌ی سفر ذهن او را درگیر می‌سازد، به خود می‌گوید شاید تغییر آب‌وهوا الهام و نیرویی تازه برای خلاقیت هنری‌اش به همراه بیاورد. تصمیم او برای سفر به ونیز، نخستین افراط و زیاده‌روی‌اش پس از سال‌ها است؛ قدمی که در حقیقت نشانه‌ای از آغاز دوران افول زندگی‌اش محسوب می‌شود. در این سفر، آشنباخ تسلیم فضای آرامش‌بخش شهر ونیز و قایق‌های رؤیایی آن می‌شود و برای نخستین بار احساس رهایی و آسودگی مطلق را تجربه می‌کند. در هتل محل اقامتش، نگاه او به پسر چهارده‌ساله‌ای به نام تادزیو جلب می‌شود؛ پسری لهستانی که همراه مادر، خواهر و معلم خصوصی خود به ونیز آمده است. آشنباخ در آغاز، توجه خویش به تادزیو را صرفاً از دیدگاه زیبایی‌شناسانه توجیه می‌کند و با خود می‌گوید این کشش چیزی جز تحسین زیبایی نیست. اما خیلی زود این ستایش ظاهری به عشقی آتشین، وسواس‌گونه و تمام‌عیار بدل می‌گردد، عشقی که هیچ ارتباط مستقیم یا گفت‌وگویی میان آن دو را در بر نمی‌گیرد. توماس مان، نویسنده‌ی اثر، درباره‌ی این رمان گفته است که موضوع اصلی آن صرفاً پرتره‌ای از شهوات جهنمی نیست، بلکه مسئله‌ای عمیق‌تر همچون شرافت و شأن هنرمند را نیز به تصویر می‌کشد؛ دغدغه‌ای که ذهن او را به‌شدت درگیر کرده بود.