کتاب ماوریتزیو کاتلان اثر نانسی اسپکتور و فرانچسکو بونامی، ترجمه سحر دولتشاهی، انتشارات نشر نظر

ماوریتزیو کاتلان، هنرمند برجسته ایتالیایی، متولد ۲۱ سپتامبر ۱۹۶۰ است و عمدتاً به‌خاطر مجسمه‌ها و چیدمان‌های فراواقع‌گرایانه‌اش شناخته می‌شود. آثار او جلوه‌ای از طنز تلخ، نبوغ هنری و نگاه انتقادی به دنیای هنر معاصر دارند. در نگاه کاتلان، ایده «بلاهت عمدی» در تضادی بنیادین با نبوغ هنری قرار می‌گیرد؛ نبوغی که نگرش زیباشناختی آن، بازتابی از پیشرفت، اصالت و از نشانه‌های اصلی اصول مدرنیسم است. شخصیت‌های ابله و مسخره‌باز در آثار او که گرایش به هرج‌ومرج و بی‌نظمی دارند، نمی‌توانند با آرمان پسامدرنیستیِ ناپدید شدن هنرمند در اثر، هم‌سو باشند. روش هنری کاتلان تلفیقی از دیدگاه‌های متضاد اما درهم‌تنیده است و راهی سوم میان اهداف آرمان‌گرایانه مدرنیسم و رویکرد خودبازتاب‌دهنده و ساختارشکن پسامدرنیسم ارائه می‌دهد. او با ادغام عوامل تعیین‌کننده هر دو جریان فکری، از پایبندی به یک الگوی ثابت پرهیز می‌کند. کاتلان هرچند مستقیماً موضوع آثارش نیست، اما از شخصیت خود به‌عنوان ابزاری هنری بهره می‌گیرد تا کمبودها و تجربیاتش را به عنصر هم‌ذات‌پنداری در ذهن مخاطب تبدیل کند. او با تنوع در شیوه‌های بیانی، بیننده را به مشارکت در اثر و تفسیر شخصی آن دعوت می‌کند. کاتلان همانند یک «خلافکار دوره‌ای»، بر مرز میان آن‌چه از لحاظ اجتماعی و فرهنگی پذیرفته یا طرد می‌شود، حرکت می‌کند. به همین دلیل، او در دنیای هنر به «دغل‌باز» و «پرنکستر» معروف است؛ هنرمندی که مرز طنز، جسارت و تأمل را در آثارش به‌طرزی خلاقانه درمی‌نوردد.