کتاب این مردم نازنین اثر رضا کیانیان، انتشارات مشکی

شهرت، تنهایی را می‌رباید. هر جا که می‌روی، نگاهت می‌کنند و در همه‌جا همراه تو هستند. زیر ذره‌بین قرار داری و تنها جایی که می‌توانی اندکی آرام بگیری، خانه است؛ البته اگر تلفن‌های بی‌پایان علاقه‌مندان مجال دهند! در خانه نیز باید پرده‌ها همیشه کشیده باشند، زیرا همسایگان کنجکاو کم نیستند. من، مانند هر انسان دیگری، به تنهایی نیاز دارم. تنهایی برای من ضرورتی است، اما بازیگری هیچ خلوتی برای آدم باقی نمی‌گذارد. بازیگر، چه در پشت صحنه و چه بر صحنه، همواره در میان جمع است و هرگز تنها نیست. با این‌ حال، من در دل‌های بسیاری جای دارم؛ در قلب‌های بی‌شماری خانه ساخته‌ام. هیچ‌گاه آواره نمی‌شوم و بی‌سرپناه نمی‌مانم. این همه قلب، این همه خون و تپش، این همه عشق و در عین حال، این همه تنهایی؛ و در مرکز همه‌ آن‌ها، این مردم نازنین.