کتاب پیک نیک اثر ویلیام اینگ، ترجمه رضا دادویی، انتشارات سبزان

نمایشنامه‌ی «پیک‌نیک»، برنده‌ی جایزه‌ی معتبر پولیتزر در سال ۱۳۳۲ خورشیدی (۱۹۵۳ میلادی)، داستان مردی جوان و ولگرد به نام «هال» را روایت می‌کند که به شهری کوچک در ایالت کانزاس وارد می‌شود. او در جست‌وجوی کار است اما به‌زودی با دختری زیبا به نام «مَگ» روبه‌رو می‌شود و میان آن دو عشقی ناگهانی شکل می‌گیرد. ترجمه و توجه به «پیک‌نیک» تنها به دلیل دریافت جایزه‌ی پولیتزر نیست، بلکه اهمیت آن در این است که صدای نمایشی از دوره‌ای بسیار دور، شاید نزدیک به نیم‌قرن پیش، همچنان زنده و پرطنین به گوش می‌رسد. این اثر محصول دوره‌ای است که نمایشنامه‌نویسان آمریکایی از یک‌سو زیر تأثیر نسل پیشین، یعنی تورنتن وایلدر و یوجین اونیل، بودند و از سوی دیگر، صدای نسل تازه‌ای چون تنسی ویلیامز و آرتور میلر نیز تازه به صحنه‌ی تئاتر رسیده بود. نمایشنامه‌ی ویلیام اینگ درست در میانه‌ی این نام‌های بزرگ جای می‌گیرد؛ جایگاهی که متأسفانه به‌سبب حضور چهره‌های درخشان همان دوران، کمتر دیده شد و گاه در سایه ماند. در همان زمان، سلطه‌ی هالیوود نیز مجالی برای پرداختن جدی به نمایشنامه‌هایی با درون‌مایه‌ی اجتماعی نمی‌داد؛ چرا که بازتاب مسائل اجتماعی را آرتور میلر با قدرت دنبال می‌کرد و تصویر زندگی نسل جوان را تنسی ویلیامز به بهترین شکل روایت می‌کرد. «پیک‌نیک» با وجود این شرایط، به‌عنوان اثری تأثیرگذار باقی ماند؛ نمایشی که صدای جامعه، دغدغه‌های جوانان و تغییرات فرهنگی زمان خود را بازتاب می‌دهد و همچنان برای خوانندگان و علاقه‌مندان تئاتر معاصر تازگی دارد.