کتاب مادراپور اثر روبر مرل، ترجمه مهدی سمسار، انتشارات خوارزمی

در فرودگاهی خلوت و سکوت‌زده، پانزده نفر آماده‌ی سوار شدن بر پروازی چارتر به مقصد «مادراپور» هستند. سرجویس تنها مسافر باقی‌مانده در سالن است، اما مهماندار با لحنی قاطع به او می‌گوید هواپیما منتظر اوست. او سوار هواپیمایی می‌شود که از همان ابتدا نشانه‌هایی عجیب در آن دیده می‌شود؛ از چیدمان نامعمول صندلی‌ها گرفته تا رفتار مرموز مسافران. مهمانداری زیبا و با جذبه، سخنانی کوتاه اما تأثیرگذار می‌گوید که کافی است اضطرابی پنهان در دل مسافران برانگیزد. طولی نمی‌کشد که دو مرد هندو با اسلحه در دست، تهدید می‌کنند اگر هواپیما فرود نیاید، گروگان‌ها را یکی‌یکی خواهند کشت. نگرانی اولیه به وحشت و درد بدل می‌شود. در همین حین، حقیقتی هولناک آشکار می‌گردد: هواپیما هیچ خلبانی ندارد و از زمین کنترل می‌شود. شک و تردید درباره‌ی وجود مقصدی به نام «مادراپور» بالا می‌گیرد و اکنون «زمین» است که فرمان‌ها را صادر می‌کند. در پایان مسیر، مسافران با نیرویی نامرئی و همه‌جانبه روبه‌رو می‌شوند؛ حضوری که خود را در قالب «زمین» نشان می‌دهد. این رمان با تعلیقی استادانه از آغاز تا پایان هدایت می‌شود. رابرت مرل در اثر خود مرز میان ژانرها را درمی‌نوردد و بازتابی از مفهوم گردش بی‌پایان «چرخ زمان» را پیش روی خواننده می‌گذارد؛ چرخشی که هیچ انسانی از آن گریز ندارد. «زمین» رمانی است درباره‌ی سرنوشت، فناپذیری و جست‌وجوی معنا در میانه‌ی ترس و ایمان؛ جایی که نویسنده با نگاهی فلسفی و روایی پرکشش، پرسشی بنیادی را در ذهن مخاطب می‌کارد: آیا انسان می‌تواند از تقدیری که بر مدار زمان می‌چرخد، بگریزد؟