کتاب منادولوژی اثر گوتفرید لایبنیتس، ترجمه یحیی مهدوی، انتشارات خوارزمی

«مناد» واژه‌ای است برگرفته از زبان یونانی که به‌معنای «واحد» به کار می‌رود. در دیدگاه وی، وجود عالم طبیعت که از مرکبات تشکیل شده است، امری بدیهی به‌شمار می‌آید. از آن‌جا که مرکبات وجود دارند، ناگزیر جوهرهای بسیط نیز باید وجود داشته باشند، زیرا هر ترکیب از اجزای بسیط پدید می‌آید. جوهر بسیط، امری است فاقد اجزا؛ و هنگامی که چیزی فاقد اجزا باشد، دیگر در آن امکان امتداد، شکل‌پذیری یا تقسیم‌پذیری وجود ندارد. از این‌رو، «منادها» را می‌توان اتم‌های حقیقی عالم طبیعت و عناصر سازنده‌ی اشیاء دانست. پدیده‌های مرکب به‌واسطه‌ی اجزای خود آغاز و پایان می‌یابند، اما جوهرهای بسیط تنها از طریق خلق شدن پدید می‌آیند و با نابودی کامل به پایان می‌رسند؛ زیرا هیچ جوهر بسیطی از راه ترکیب شکل نمی‌گیرد. در نتیجه، جوهر بسیط نمی‌تواند به‌صورت طبیعی نابود شود. بنابراین، جهان از میلیون‌ها اتم حقیقی تشکیل یافته است؛ اتم‌هایی که «مناد» نام دارند و بنا بر تعبیر منادولوژی، هیچ «پنجره‌ای» ندارند تا چیزی بتواند در آن‌ها وارد یا از آن‌ها خارج شود. این ویژگی شاخصِ منادها، زمینه‌ساز طرح مسائل فلسفی گوناگونی چون علیت، رابطه‌ی اجزای عالم با یکدیگر و تمایز اشیاء از هم است؛ مسائلی که به‌تدریج در ادامه‌ی مباحث منادولوژی مورد بررسی قرار می‌گیرند.