یحیی مهدوی (1287 در تهران – 24 تیر 1379 در تهران) استاد فلسفه دانشگاه تهران و از اولین مترجمان آثار فلسفی به زبان فارسی بود. تحصیلات مقدماتی را در خانه با معلم‌های متعدد گذراند و قرائت قرآن کریم و متون فارسی و سایر درس‌های ابتدایی و متوسطه را آموخت. سپس وارد دارالفنون شد و دو سال آخر را در یک سال گذراند و در سال 1307 فارغ‌التحصیل شد. استادان او در دارالفنون، اشخاصی چون بدیع‌الزمان فروزانفر، عباس اقبال آشتیانی، مسعود کیهان و حسین گل‌گلاب بودند که بعدها در دانشگاه تهران همکاران او شدند. یحیی مهدوی تحصیلات خود را در دارالمعلمین عالی ادامه داد و جزو اولین گروه دانشجویانی بود که دورهٔ لیسانس را در آن مؤسسه به پایان رساند. در سال 1310 با بورس دولتی برای ادامهٔ تحصیل به فرانسه رفت، و دورهٔ دکتری فلسفه را تحت نظر آندره لانلاند و امیل بریه در سال 1317 به پایان رساند. عنوان رسالهٔ اصلی دکتری او «شناسایی در نزد فلاسفهٔ نخستین اسلام» و رسالهٔ دوم با عنوان «فهرست مصنفات ابن سینا» بود. یحیی مهدوی در سال 1317 به ایران بازگشت و پس از انجام خدمت نظام، به استخدام دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران درآمد. دوران تدریس رسمی او از سال 1320 با سمت دانشیار فلسفه آغاز شد و تا زمان بازنشستگی او در سال 1352 ادامه یافت. از آن سال به‌عنوان استاد ممتاز دانشگاه تهران به تدریس در دورهٔ دکتری فلسفه ادامه می‌داد. دورهٔ دکتری فلسفه به همت او در دانشگاه تهران بنیان نهاده شد، و از شاگردان او در دورهٔ دکتری فلسفه می‌توان از رضا داوری اردکانی، جلال‌الدین مجتبوی، احمد احمدی، غلامرضا اعوانی، نصرالله پورجوادی، محسن جهانگیری و غلامعلی حدادعادل نام برد. در سراسر دوران تدریس، حقوق دانشگاهی خود را به انتشارات دانشگاه تهران اهدا کرد تا صرف انتشار آثار فلسفی و ادبی شود.