کتاب مانستر (شومیز) اثر نائوکی اوراساوا، ترجمه شیوا مقانلو، انتشارات نیماژ

«هیولا» تریلری روان‌شناختی، پیچیده و نفس‌گیر است که در اروپای پس از جنگ سرد جریان دارد؛ جهانی تیره و پرتعلیق که در آن مرز میان اخلاق فردی، قدرت، تاریخ و هویت درهم می‌آمیزد. این مجموعه ماندگار بین سال‌های ۱۳۷۳ تا ۱۳۸۰ (۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱ میلادی) به قلم نائوکی اوراساوا، نویسنده و تصویرگر برجسته ژاپنی، خلق شد و داستان تعقیبی پرکشش میان دکتر کنزو تنما و قاتل مرموز و کاریزماتیک، یوهان لیبرت، را روایت می‌کند. ماجرا از شهر دوسلدورف آغاز می‌شود؛ جایی که دکتر تنما، جراح مغز و اعصاب نامدار ژاپنی، در برابر انتخابی اخلاقی و سرنوشت‌ساز قرار می‌گیرد. او تصمیم می‌گیرد جان پسری گمنام را نجات دهد و از عمل جراحی سیاستمداری بانفوذ چشم بپوشد. این تصمیم انسانی، که در لحظه‌ای از شفقت و وجدان گرفته می‌شود، به زنجیره‌ای از رویدادهای هولناک می‌انجامد؛ چراکه آن پسر، «یوهان»، بعدها به هیولایی بی‌رحم و مرموز بدل می‌شود — چهره‌ای سرد، فریبنده و تهی از انسانیت که شر را نه فقط در کالبد انسان‌ها، بلکه در ذهن و هویت آنان می‌گستراند. اوراساوا داستان خود را با دقتی سمفونیک در دل اروپای زخم‌خورده پس از جنگ سرد می‌تند؛ از آلمان تا جمهوری چک و فراتر از آن. در این بستر تاریک، یتیم‌خانه‌ای مخوف با نام ٥١١Kinderheim، آزمایش‌های روان‌شناختی مخفی، دسیسه‌های سیاسی و خاطرات خون‌آلود تاریخ، در ساختاری منسجم و چندلایه به‌هم پیوند می‌خورند. در مرکز این روایت، پرسشی عمیق و فلسفی طنین‌انداز است: سرچشمه شر کجاست؟ آیا هیولاها زاده می‌شوند یا ساخته؟ یوهان در حقیقت نمادی از نیستی و پوچی است؛ لوحی سفید که تجربه حذف، پاک‌سازی و خشونت، او را به موجودی بی‌روح و ویرانگر تبدیل کرده است. در برابر او، آنا — خواهر دوقلویش — چون آینه‌ای ترک‌خورده از بی‌گناهی می‌درخشد؛ انعکاسی انسانی در برابر هیولای درون بشر. در کنار او، دکتر تنما به عنوان نشانه وجدان و اخلاق ظاهر می‌شود؛ پزشکی که بار سنگین گناه و مسئولیت را بر دوش دارد و سفری دشوار را نه‌فقط علیه یوهان، بلکه علیه تاریکی‌های درون خود آغاز می‌کند. از نظر بصری، اوراساوا با بهره‌گیری هوشمندانه از قاب‌بندی‌های سینمایی، برش‌های دقیق و فضاسازی‌های پرجزئیات، تعلیقی مداوم و نفس‌گیر خلق کرده است. او با ترکیب ریتمی سنجیده، مکث‌های معنادار و ضرب‌آهنگی روایی، خواننده را تا واپسین صفحه با خود همراه می‌سازد. «هیولا» فراتر از یک تریلر جنایی است؛ تأملی است ژرف درباره مسئولیت اخلاقی، حافظه جمعی و زخم‌های تاریخ. پایان مبهم و باز آن، خواننده را به پرسشی درونی فرامی‌خواند: آیا می‌توان مسئول تصمیمی بود که با نیت خیر گرفته شده اما به شر انجامیده است؟ آیا هیولا در بیرون از ماست یا در درونمان؟ در نهایت، «هیولا» ادیسه‌ای وهم‌آلود و فلسفی در ژرفای وجدان انسانی است؛ روایتی از شکار و گریز، از گناه و رستگاری، و از هیولاهایی که نه از دل سایه‌ها، بلکه از خلأ درون ما زاده می‌شوند.