کتاب بیابان تاتارها اثر دینو بوتزاتی، ترجمه سروش حبیبی، انتشارات ماهی

بیابان تاتارها شناخته‌شده‌ترین اثر دینو بوتزاتی و بازتاب کامل سبک منحصربه‌فرد، رویاگونه و رازآلود اوست. بسیاری از منتقدان این رمان را الهام‌گرفته از «قصر» کافکا می‌دانند، اما داستان تأثیرگذار و فراموش‌نشدنی آن، با محوریت فقدان، تعلل و آرزوهای ناکام‌مانده، هویتی مستقل دارد و معناهای بسیاری را به مخاطب عرضه می‌کند. ماجرای رمان، زندگی سربازی جوان به نام جیووانی دروگو را روایت می‌کند. او خانه و زندگی‌اش را ترک می‌کند تا مأموریتی نظامی را در دژی کوهستانی در مرز سرزمین تاتارها بر عهده بگیرد. ذهن جیووانی سرشار از خیال پیروزی‌ها، افتخارآفرینی‌ها و فتح‌های بزرگ است؛ اما ورود او به دژ با واقعیتی تلخ همراه می‌شود. آن‌چه پیش رویش قرار دارد، قلعه‌ای فرسوده و رو به ویرانی است؛ دژی که سال‌ها برای مقابله با دشمنی خیالی ساخته شده، دشمنی که نسل‌هاست حتی نشانی از آن دیده نشده است. سربازانی که در این قلعه نظامی به سر می‌برند، وقت خود را به بازی، مجادله و بحث‌های بی‌سرانجام می‌گذرانند و در اوقات فراغت، به بیابان خشک و بی‌پایان چشم می‌دوزند. آن‌ها افسانه‌هایی از سراب‌ها و شگفتی‌هایی عجیب و باورنکردنی نقل می‌کنند؛ قصه‌هایی که بیش از آنکه حقیقتی در خود داشته باشند، بازتابی از بیهودگی و انتظار بی‌پایان است. با گذشت سال‌ها، اهمیت قلعه به‌تدریج رنگ می‌بازد و جاه‌طلبی‌ها و آرزوهای جیووانی یکی‌یکی فرو می‌نشینند. رؤیاهای قهرمانی او جای خود را به حسرت و سکوتی سنگین می‌دهد، تا آنکه سرانجام روزی فرا می‌رسد که پس از عمری چشم‌به‌راهی، دشمنان دوردست واقعاً در دل بیابان ظاهر می‌شوند و صف‌آرایی می‌کنند؛ گویی تقدیر دیرهنگام، بالاخره زمان رویارویی را پیش می‌کشد.