کتاب خشم و هیاهو اثر ویلیام فاکنر، ترجمه صالح حسینی، انتشارات نیلوفر

خشم و هیاهو چهارمین اثر ویلیام فاکنر و نخستین شاهکار ادبی او به‌شمار می‌آید. این رمان که مورد علاقه‌ی شخص نویسنده نیز بوده، از نگاه فاکنر «درخشان‌ترین شکست» او توصیف شده است. داستان با روایت افول خانواده‌ی کومپسون دنبال می‌شود و در چهار بخش مستقل، هر یک با زاویه‌دید و راوی متفاوت، پیش می‌رود. بخش نخست توسط بنجی کومپسون، پسری عقب‌مانده‌ی ذهنی، روایت می‌شود. او با زبان ساده و جملات کوتاه، نخستین رخدادهای داستان را به‌کمک فلاش‌بک برای مخاطب بازگو می‌کند. شخصیت بنجی که از هوش بالایی برخوردار نیست، در عین حال یادآور فضای تراژیک آثار شکسپیر، به‌ویژه مکبث، است. بخش دوم از نگاه کوئنتین کومپسون شکل می‌گیرد. روایت او به حدود هجده سال پیش از رویدادهای بخش اول بازمی‌گردد و به‌همین دلیل ساختار خطی ندارد. این روایت پراکنده و مبتنی بر ذهنیات شخصیت، محوریت ویژه‌ای به زمان و حافظه می‌دهد. در بخش سوم، روایت به جیسون، سومین برادر خانواده کومپسون، سپرده می‌شود. این بخش در روز جمعه‌ی پیش از عید پاک رخ می‌دهد و برخلاف بخش‌های پیشین، بیشتر بر زمان حال تمرکز دارد. جیسون کمتر به عقب برمی‌گردد، اما همچنان سایه‌ی گذشته بر گفتار و افکار او حضور پررنگی دارد. بخش چهارم و پایانی رمان از سوی راوی دانای کل بیان می‌شود و به‌دلیل نقش برجسته‌ی کاراکتری به‌نام دیلسی، اغلب با عنوان بخش دیلسی شناخته می‌شود. با این‌حال، دیلسی تنها شخصیت اصلی این بخش نیست؛ حضور دیگر اعضای خانواده و اطرافیان نیز در پیشبرد داستان اهمیت بسیاری دارد. این ساختار چندلایه و چندصدایی، خشم و هیاهو را به یکی از برجسته‌ترین رمان‌های مدرن آمریکایی بدل کرده است.