کتاب طبل حلبی اثر گونتر گراس، ترجمه سروش حبیبی، انتشارات نیلوفر

آرامش فکری و روحی، دست‌کم برای برخی افراد، تنها در آسایشگاه‌های روانی قابل دستیابی است. اسکار ماتزرات روی تخت سفید و فلزی بیمارستان، زیر نظر پرستاری دقیق و متعجب به نام برونو، تصمیم می‌گیرد با کمک یک آلبوم عکس خانوادگی، داستان زندگی خود و همچنین تاریخ کشورش را روایت کند. اسکار که آگاهانه رشد جسمانی‌اش را متوقف کرده، روایت ماجراها را پیوسته میان اول‌شخص و سوم‌شخص تغییر می‌دهد. او با نواختن طبل راهی می‌یابد تا خود را از خانواده و حوادث اطراف جدا کند؛ شیوه‌ای که مرز میان واقعیت زندگی‌اش و آشفتگی درونی‌اش را کمرنگ می‌سازد. این درهم‌ریختگی به حدی است که اسکار ترجیح می‌دهد از آن بگریزد. گونتر گراس در سال‌های جوانی، هنگامی که نویسندگی درخشان خود را در پاریس آغاز کرد، معماری بود علاقه‌مند به مجسمه‌سازی، هنرهای تجسمی و شعر. او قصد داشت زوایای گوناگون تاریخ آلمان را واکاوی و بازنمایی کند. رمان «طبل حلبی» آمیزه‌ای از تاریخ، هجو، طنز، ترس و خیال‌پردازی‌های نامعمول است که با تصویرسازی‌های زنده و پویا آمیخته می‌شود. از نظر سبک نگارش، گراس راهی متفاوت نسبت به روایت‌های ایستای نویسندگانی چون توماس مان در پیش گرفت؛ نویسنده‌ای که تنها دو سال پس از تولد گراس، جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد. اگر قرار باشد یکی از آثار به‌عنوان بهترین رمان قرن بیستم انتخاب شود، بی‌تردید «طبل حلبی» در کنار شاهکارهایی چون «اولیس» جیمز جویس، یکی از اصلی‌ترین و شایسته‌ترین نامزدها خواهد بود.