سر هارفورد جونز بریجز(Sir Harford Jones Brydges) (زادهٔ 12 ژانویه 1764- مرگ 17 مارس 1847) دیپلمات و نویسنده اهل بریتانیا بود. او نخستین وزیر مختار دولت بریتانیا در ایران بود. او در جوانی به کمپانی هند شرقی پیوست و در جایگاه نمایندهٔ این شرکت میان سال‌های 1783–1794 در بصره خدمت کرد. همچنین از 1798 تا 1806 را در بغداد سپری کرد.او که چیرگی بسیاری در زبان‌های شرقی یافته بود با پشتیبانی رابرت داندس در سمت وزیر مختار و نمایندهٔ فوق‌العادهٔ بریتانیا به ایران فرستاده‌شد و از 1807 تا 1810 در این کشور ماند.در 1807 به دریافت لقب بارونت رسید که نشان دهنده مأموریت والای او در ایران بود. دستاورد بزرگ او که در این سفر بدان دست یافت پیمان مودت میان بریتانیا و ایران بود که راه هندوستان را برای فرانسویان همچنان بسته نگاه می‌داشت. او همچنین در کار مستشاران انگلیسی در ایران خلل وارد آورد و نیز راه را برای آشتی میان ایران و روسیه بست.گسیل او به ایران در پی پیمان فینکنشتاین در مه 1807 در لهستان میان نمایندگان فتحعلی شاه قاجار و فرانسه بود که بریتانیایی‌ها را به واکنش تند واداشت. هنگامی که نخستین نمایندهٔ انگلیسی جان ملکم از سفر به ایران چیزی به دست نیاورد سر هارفورد جونز را روانهٔ ایران ساختند.